XXIII.

Siedziałam na skarpie dłuższą chwilę. Dobrze, że w końcu mogłam gdzieś odpocząć. Przede mną jeszcze pół zbocza, pomyślałam. Ah, dam radę.

  - Muszę. - powiedziałam cicho do siebie i położyłam się w cieniu skał.

Po około godzinie spędzonej na skalnym występnie postanowiłam ruszyć dalej. Powoli podniosłam swoje słabe ciało. Przecież ja od dawna nic nie jadłam, westchnęłam. W tym samym momencie głośno zaburczało mi w brzuchu.

  - Musze coś znaleźć, bo mogę nie dojść na szczyt, a nie wiem, co mnie jeszcze czeka na tym zboczu. Arcana nie wspomniała, że jest na nim aż tyle niebezpieczeństw i przeszkód. Zastanawiała mnie jeszcze jedna rzecz. Kto mi podpowiedział w zagadce Sfinksa? Kto mógł to być? Sama bym nie wiedziała, że to chodzi o... O człowieka. To takie... Takie dziwne. Zawiłe. Nie dla mnie.

  Gdy tak nad tym myślałam, nie zdałam sobie sprawy, że słońce zaszło już za linię horyzontu. Zapadł zmierzch. Nie wiedziałam, co mam dalej robić. Iść dalej, czy zostać tu, nie wiedząc co się tu może stać.

  Podeszłam ostrożnie do krawędzi skały. Usiadłam i zapatrzona czekałam aż na niebie pojawi się pierwsza gwiazda. Oby była piękna, pomyślałam. Nagle zza chmury coś świecącego mocnym światłem wychyliło się ku mnie. To na pewno nie jest gwiazda.

  Rzeczywiście zza chmury coś zaczęło się wyłaniać. Była to ogromna, świecąca powierzchnia Księżyca. Wiedziałam, że Kraina Cienia różni się od reszty, ale nie wiedziałam, że różnice widać nawet w kosmosie. Księżyc był czerwony. Ale nie blado, a mocno, wręcz krwiście czerwone. Bardzo mi się podobało. Czułam się, jakbym mogła dotknąć tej czerwieni. Tej, która tak mnie wzywała. Nie wiem, jak, ale czułam, że mam coś bardzo ważnego do zrobienia i nie mogę zwlekać.

  Czas ruszać dalej...