XVI.

Nadal mnie zastanawiała zawartość prezentu od Ralliona. Mianowicie płyn znajdujący się w małym flakoniku. Zawiesiłam pojemniczek na łańcuszku od Kara i poszłam przed siebie. Mijałam jeziora, rzeki, lasy. W końcu doszłam do małej wioski. Usiadłam na pobliskiej górze i postanowiłam trochę poobserwować. Na początku nie widziałam nikogo. Pomyślałam więc, że wioska musi być opustoszała, ale myliłam się. Z jednego z domów, przez okno, wypadł człowiek. Został wypchnięty z niewiarygodną siłą. Po chwili mężczyzna wstał, otrzepał się i wrócił do środka. Kilka sekund później znów znalazł się poza budynkiem. Nie mogłam na to patrzeć, więc zaczęłam powoli schodzić z mojego stanowiska. Człowiek był bardzo zawzięty. Po chwili znów wyleciał przez to samo okno co za pierwszym razem, ale tym razem tak mocno uderzył w ziemię, że nie mógł się podnieść. Podeszłam dość blisko, nagle słyszę wycie. Wiedziałam, że stworzenie dewastujące dom tego biedaka był wilk lub jakiś wilko-podobny zwierz. Człowiek, ostatkiem sił podniósł głowię, popatrzył na mnie i rzekł:

  - Wilczyco! Pomóż mi...

I zemdlał. Nie mogłam go tak zostawić. Chwyciłam go zębami za koszulę i zaciągnęłam na górą, na której siedziałam wcześniej. Mężczyzna obudził się kilka minut później. Usiadł tuż obok mnie i rzekł:

  - Dziękuję Ci wybawicielko. Gdybyś mnie tam zostawiła to mogłoby już nic ze mnie nie być.

  - Nic takiego. - zamruczałam. Wiedziałam bowiem, że ludzie nie znają wilczej mowy.

  - Nie wiem co powiedziałaś, ale znam kogoś kto bardzo Cię polubi.

Mówiąc to widziałam, jak jego podrapana i okurzona twarz rozpromienia się. Oczy zaświeciły się, a on chwycił mnie za łańcuch od Kara i zaciągnął na drugi koniec wioski. Szarpałam się, ale nic nie mogłam zrobić. Doszliśmy do małego namiociku, w którym bawiła się dziewczynka. Mężczyzna puścił mnie i rzekł do dziecka:

  - Nezumi, mam dla Ciebie prezent. To wilczyca. Uratowała mnie. Mam nadzieję, że zastąpi Ci Chara.

  - Nic, ani nikt mi go nie zastąpi. - posmutniała - Jak ona ma na imię?

  - Nie wiem kochanie, nie umiem wilczego języka.

  - Przecież Cię uczyłam...

  - Jak Cię zwą? - dziewczynka zwróciła się do mnie.

  - Cień, a Ty to Nezumi.

  - Tak. - uśmiechnęła się

  - A skąd znasz nasz, to znaczy wilczy język?

  - Nauczył mnie tego Charo. Mój poprzedni wilk, który niestety musiał od nas odejść, żeby się kimś dla niego bardzo ważnym zaopiekować.

Teraz byłam już pewna, że chodzi jej o Kara. Mówił, że uciekł do swojej rodziny, pomógł mi i później Charo - wielki Wilk - powiedział mu, że ma być moim Aniołem Stróżem.

  - A ile Ty masz lat dziecinko?

  - Szesnaście. Czas na mnie. Musze w tym roku stąd odejść, żeby za dwa lata wrócić silniejsza i z nowymi doświadczeniami. Nie mogę jednak opuścić wioski bez wilka. Moje plemię jest bardzo związane z wilkami... - przerwała - A co Ty masz na szyi Cieniu?

  - To flakonik z nieznaną mi zawartością.

  - Mogę zobaczyć? Bo już chyba gdzieś widziałam taką ciecz.

Niechętnie podeszłam bliżej do dziewczyny. Zdjęła mi flakonik z szyi i ze zdziwienia otworzyła szerszej oczy.

  - Skąd to masz?! To niewiarygodne...

  - A co to jest?

  - To krew feniksa! Rzadkiego mistycznego ptaka.

  - Tak, wiem co to feniks, ale skąd wiesz, że to właśnie ona?

Dziewczyna obróciła się, wzięła jakiś zeszyt, otworzyła go na stronie gdzie był narysowany feniks i przeczytała: Krew feniksa uzdrawia wszystkie rany powstałe na ciele zwierzęcia - towarzysza ludzkich wypraw. Wypita przez człowieka szkodzi mu nieodwracalnie. Znaleziona u jakiegokolwiek zwierzęcia oznacza, że przeżyło ono wiele i powinno być traktowane jak dar z niebios (...) Krew feniksa jest tak rzadka, że jej znalezienie oznacza dożywotnie bogactwo i uwielbienie.

  - Słyszysz?! - powiedziała podniecona - będziemy bogaci!

Nie wiedziałam, czy mam jest zaufać. Podeszłam więc do tego z dystansem.

  - Słyszę, głucha nie jestem. Oddaj mi flakonik.

  - Nie! - dziecko ścisnęło je mocnej w ręce - On jest już mój!

  - Po moim trupie!

Warknęłam i rzuciłam się na nią. Chwyciłam za rękę, w której trzymała pojemniczek. Szarpnęłam mocniej, flakonik upadł na ziemię. Dziecko zaczęło przeraźliwie krzyczeć. Chwyciłam pojemniczek i odleciałam. Niestety ojciec Nezumi przybiegł dość szybko, wycelował we mnie z dubeltówki i trafił mnie w skrzydło. Spadłam bezradnie na ziemię i zawyłam:

  - Karo! Proszę Cię, pomóż mi...