LIV.

Magda obudziła się. Leżała w swoim pokoju, jakby się nic nigdy nie stało. Powoli zamrugała oczami, żeby światło przestało ją razić. Usiadła, po czym legła z powrotem na łóżko.

- Spokojnie księżniczko… - wszedł Karo z uśmiechem na twarzy. – Mam dla ciebie śniadanie.

Postawił tacę z jajecznicą z cebulą na jej kolanach i przysunął sobie krzesło, które stało pod oknem.

- Co tu się dzieje? Strasznie boli mnie głowa… - odparła nie do końca przytomna. – A kim ty jesteś?! – krzyknęła.

- Spokojnie. To ja, Karo.

Przed nią siedział chłopak ubrany na czarno, którego oczy były mocno krwiste. Jego długie włosy spadały mu na klatkę piersiową. Twarz miał pogodną. Przypominała jej coś lub kogoś.

- Karo? Mój mały Karo? – patrzyła na niego z niedowierzaniem.

- Tak, nie pamiętasz nic? – zapytał spokojnie.

Po chwili milczenia odpowiedziała:

- Nie… A co powinnam pamiętać?

Karo westchnął. Wiedział, że nie łatwo będzie jej o tym powiedzieć. W końcu straciła ojca. Ma już 18 lat, ale taka strata boli.

- Miałaś… Wypadek. – Palnął, co mu pierwsze przyszło do głowy. – Leżałaś w śpiączce i możliwe, że masz zaniki pamięci.

Magda spuściła głowę.

- A co z moim tatą? I dlaczego mi się wydawało, że kiedyś… Nie obraź się, ale wydawało mi się, że kiedyś byłeś psem. Z resztą Kar, to dość dziwne imię, jak dla chłopaka.

- Widzę, że czeka nas długa rehabilitacja twojej pamięci. – Twarz Kara stała się szara i smutna, straciła swój wigor i radość, jaką miała wcześniej. – Ale teraz dość gadania, jedz śniadanie, bo czeka nas wyprawa do parku. Musimy kogoś znaleźć.

W jednej chwili cała jajecznica została pochłonięta, jakby dziewczyna nie jadła przez rok. Szybko zajadła to jeszcze chlebem i zapiła herbatą.

- Od razu mi lepiej. Jakbym nie jadła 100 lat! – uśmiechnęła się, jednak gdy jej wzrok zatrzymał się na twarzy towarzysza, znów uśmiech zniknął. – Dlaczego jesteś smutny.

- Nie jestem smutny. Po prostu cieszę się, że znów jesteś ze mną. – Podniósł głowę i po policzku widać było jedną, szklistą łzę. Odwrócił głowę w stronę drzwi, przez co lśniące włosy wsiąknęły kropelkę w siebie, która od razu zniknęła. – Przygotuj się, za pół godziny chciałbym z tobą wyjść, bo szczerze mówiąc… - powiedział wstając – nie mam pojęcia gdzie szukać tej dziewczyny.

Karo wstał, ostatnim spojrzeniem krwistych oczu popatrzył na Magdę i szybko wyszedł. Zza drzwi powiedział na odchodne:

- Ubierz się ciepło księżniczko, pada śnieg.

Dziewczyna spojrzała za okno. Biały puch zaatakował domy, samochody i ulice. Światło latarni ledwo przebijało się przez zasłonę śniegu.

- Przecież jest dopiero 17:30… - pomyślała i wstała z łóżka.

~*~

W salonie duży, stojący zegar wybił właśnie 18. Magda, ubrana i przygotowana do wyjścia zeszła na dół.

- Karo? Karo! – zaczęła wołać towarzysza. Nikt jednak się nie odzywał. Gdzie on poszedł? Może jest w toalecie? Szybko wyszło jej to z głowy, bo drzwi do ustępu były otwarte. – Gdzie on znowu polazł.

Zirytowana dziewczyna założyła wysokie glany, które stały przy drzwiach, zarzuciła na siebie płaszcz i wzięła klucze z haczyka. Coś mówiło jej, że znajdzie go przed domem. Kiedy tylko przekroczyła próg drzwi dostała czymś zimnym w twarz.

- Juhuuu! – krzyczał Karo, który najwidoczniej miał z tego świetną zabawę. – Ma się tego cela, co? – Oparł rękę na biodrze, a w drugiej podrzucał śnieżkę.

- Ja ci dam!

Bitwa na śnieżki trwała zaledwie 15 minut, ale po tym czasie oboje padli na śnieg zmęczeni, czerwoni na twarzy ze zmęczenia i zmarznięcia.

- To było boskie. Dawno już się tak nie bawiłam.

To zdanie sprawiło, że uśmiech pojawił się zarówno u niej, jak i u niego.

- Cieszę się księżniczko. A teraz… - Usiadł na śniegu. – Czas nam iść, bo jej nigdy nie znajdziemy, a zaraz będzie ciemno.

Magda posłusznie wstała, otrzepując płaszcz.

- Zatem idziemy.

~*~

Droga do parku była prosta. Szli ulicą, w świetle latarni, które zasypywał śnieg. 15 minut marszu i byli na miejscu. Pierwsza odezwała się Magda:

- I co teraz? Ten park jest ogromny, więc jak mamy znaleźć jedną osobę?

- Coś mi się wydaje, że wiem, gdzie jej szukać. – Oczy Kara rozbłysnęły czerwienią.

Dziewczyna zauważyła to i trochę się przestraszyła. Karo wskazał potoczek pod mostem, pod którym tliło się blade światło.

- Tam jest. – Spojrzał na kompankę już spokojnie. Oczy przestały się błyszczeć i znów było można dostrzec w ich krwistym kolorze spokojnego człowieka o skomplikowanej przeszłości. Mam do niego tyle pytań, pomyślała.

Oboje skierowali się w stronę wyznaczoną przez chłopaka. Znaleźli się na miejscu bardzo szybko, zanim ktokolwiek mógłby stamtąd uciec.

- To ciebie mieliśmy… - przerwała im dziewczyna siedząca pod mostem, bawiąca się ogniem na rekach.

- Mam na imię Tosia. Czekałam na was. Zapraszam zatem do mnie.

Nowo poznana dziewczyna zamknęła płomień w dłoniach, który sprowadził znów pod ten zakątek parku ciemność.

Para ruszyła tuż za Tosią, która poprowadziła ich pod wielki dom stojący niedaleko potoku.

- Zapraszam na dół, porozmawiamy na spokojnie.